Tydzień minął nam w Firmie pod znakiem Neuroshimy Tactics.  Graliśmy co prawda i sesję testową Rzeczpospolitej Odrodzonej (prowadził Multidej, na froncie zachodnim), graliśmy dwie partie testowe dodatku do Strongholda (a na weekend przewidziana jest trzecia!), jednak w tym tygodniu największe wrażenie zrobiła na nas Neuroshima Tactics…

Pierwsza bitwa rozegrała się we wtorek pomiędzy MOraczem a Neurocidem. Neurocide stawał o wiele dzielniej niż w poprzednich bitwach, ale znowu Michał rozwalił go w drobny mak. Obaj po grze przyznali, że było bardzo fajnie i gra zaczyna być coraz bardziej wciągająca.

Przełom nastąpił dwadzieścia cztery godziny później. Ustaliliśmy, że gramy na tej samej makiecie, tymi samymi modelami, Neurocide zastąpi tylko Multidej i zobaczymy co z tego wyjdzie.

Wyszło z tego coś niesamowitego. Michał dostał straszny, ale to straszny łomot, bitwę oglądaliśmy w pełnym składzie, kibicując i doradzając (dwóch graczy, trzech kibiców!), sytuacja nieustannie się zmieniała, choć krok po kroku powoli przewagę uzyskiwał Multidej. W pewnym momencie okazało się, że jest koniec dnia i trzeba znikać, więc… chłopaki zrobili „sejva”, czyli zostawili wszystko jak było i umówili się na dokończenie partii rano, kolejnego dnia.

Rano, kolejnego dnia nastąpił finał. Multi zrobił Michałowi prawdziwe fatality.

Spośród trzech prototypów, które aktualnie testujemy, czyli NST, Rust&Dust oraz Stronghold: Undead, w tym tygodniu to NST przejęło palmę pierszeństwa, palmę najbardziej emocjonującego i porywającego produktu, jaki kryjemy w Firmie. Wybuchające beczki, serie z CKM, podchody, pułapki, ilość filmowych, epickich akcji, która wydarzyła się na stole do NST przerosła nasze oczekiwania. Co turę działo się coś, co wszyscy określaliśmy jednocześnie: „Woow, ale akcja!”

Na zakończenie fabularny opis jednej ze scen – dokładnie takie działania i akcje zdrzyły się podczas tej bitwy. Było to po prostu rewelacyjne.  Było to tak:

Ganger w końcu dopada do ściany budynku. Miał farta, dobiegł cały. Dach tego budynku połączony jest z drugim dachem gromadą desek – kryje się tam, na tym niby moście, trzech strzelców z Posterunku.

Ganger nie chrzani się, nie ma na to czasu, wywala „Pełną serię”, wszystko co ma w kierunku wroga. Przerażeni żołnierze Posterunku salwują się ucieczką i skaczą 3 metry w dół, byle uciec z linii ognia – wykonują „Unik w reakcji na Ostrzał”.

Ganger nie zdaje testu trafienia, jego kule lecą w niebo, ale to nieistotne, ważne, że wypłoszył trójkę żołnierzy, zeskoczyli z daszku, który przez ostatnie minuty był idealną pozycją strzelecką.

Ganger jednak ma farta – dwóch z trójki żołnierzy nie zdaje testu Budowy, upadek kończy się dla nich fatalnie, są ranni. Leżą i jęczą. Nie ma co się zastanawiać. Ganger przeznacza kolejną akcję, wypada zza załomu i ponawia atak, znowu pełna seria, ostatni magazynek jaki ma. Teraz albo nigdy.

Nigdy.

Cztery kości Pełnej serii turlają się po stole, pstryk, na jednej z nich wypada 19ka. Broń się zacięła. Ganger przełyka ślinę.

Dwóch z trójki żołnierzy leży po upadku, ale trzeci przecież zdał swój test. Obraca się powoli do gangera z wycelowanym pistoletem. Spluwa na ziemię. Hasta la vista, babe…