Neurocide w środę nie opublikował – jak zapowiadał kilka dni wcześniej – marcowego Pirata i opublikuje go na początku przyszłego tygodnia. Wiadomość nie jest dobra, choć na osłodę trzeba powiedzieć, że zmiany, które z numeru na numer wprowadza Neuro są tak imponujące, że szczęka opada. Wyczekujcie nowego numeru, to będzie bardzo fajny PDF.

Michał przez większą część tygodnia robił Rust & Dust. Na przyszły tydzień ustawieni jesteśmy na serię testów.

Trzewik przygotował podręcznik do RPO, a dokładniej mówiąc część poświęconą tworzeniu postaci i z pomocą tego imponującego wydruku prowadził kolejną sesję testową w gliwickim MDK. Testy wciąż wypadają zaskakująco dobrze.

Materiały do RPO zostały spakowane i pojawią się na R-konie, więc jak ktoś chce poznać mechanikę RPO i dowiedzieć się z czego jesteśmy tacy dumni i co tak fajnie działa na testach – ma szansę w weekend w Rzeszowie poznać całą prawdę.

W środę graliśmy kolejny raz w NS Tactics i pierwszy raz (wreszcie!) Michał Oracz po grze wypowiedział “Było fajnie”. Zmierzamy w dobrym kierunku, gra wreszcie wychodzi ze stadium niedziałającego prototypu i powoli wkracza w fazę grywalnego prototypu. W bitwie pomiędzy Hegemonią Neurocide a Posterunkiem Michała ostatecznie ogłoszono remis. Rewanż w kolejną środę.

W środę Trzewik prowadził kolejny raz Cold City w Gliwickim klubie RPG (zapraszamy mieszkańców Gliwic na spotkania klubu!) i – powiedzmy to wprost - było rewelacyjnie, emocje sprawiły że momentami gracze stali przy stole ze zdenerwowania. Zachorowaliśmy totalnie na punkcie tej gry, w najnowszym Piracie jest przygoda i krótki artykuł, w kolejnym będzie dłuższy artykuł, a po sesji Multi w czwartek rano zapowiedział, że siada i pisze kolejny tekst do Cold City. Gra opanowała nas w stu procentach. Nie możemy się już doczekać wydania jej po polsku i oddania w wasze ręce.

W weekend będzie nas (Multidej, Neurocide) spotkać w Rzeszowie, na R-konie. Chłopaki poprowadzą sporą ilość prelekcji, a ponadto przygotowali sporo atrakcji – odbędą się pokazy naszych planszówek, będzie można zobaczyć prototyp RPO, pogadać o NS Tactics (chłopaki wzięli makiety i figurki), będzie można zagrać w Neuroshimę, zarówno Multidej jak i Neurocide pojechali ze scenariuszami przygód i mają zamiar prowadzić sesje.

P.S. Powstał serwis gry-fabularne.com Serdecznie was zapraszamy do regularnego odwiedzania tej strony. To jest coś, czego w polskim światku RPG od dawna brakowało.

P.S. W tym tygodniu wynegocjowaliśmy także coś bardzo bardzo fajnego, związanego z RPG co wydamy w tym roku. Ale na razie sza!

Osoby zainteresowane dodatkiem, proszone są o wysłanie maila na adres wydawnictwa i podanie swojego adresu wysyłki. Po zebraniu zamówień (do końca marca), dodatek zostanie wydrukowany i rozesłany do zainteresowanych osób. Koszt to 16,00 złotych plus koszty wysyłki.

Multi cały tydzień poświęcił na Świat Gier Planszowych, numer dziś trafił do drukarni, tak więc można spodziewać się, że swoją premierę będzie miał na gliwickim Pionku. Michał siedzi po uszy w Rust & Dust, czyli karciance do Neuroshimy. Na jego biurku leżą stosy kart, notatek, słychać tylko tasowanie kart. Nieustanne.

W tym tygodniu mieliśmy trzy gry testowe. Raz zagraliśmy w Neuroshima Tactics, czyli naszego bitewniaka w świecie Neuroshimy i podjęliśmy decyzję o zmianie reguł Inicjatywy i poprawieniu reguł terenów. Kolejny test w przyszłym tygodniu. Zagraliśmy też w Rust and Dust oraz w Rzeczpospolitą Odrodzoną. Ten ostatni test wprawił nas w szczególnie dobry nastrój, bowiem mechanika hulała wręcz obłędnie. Zadziałała lepiej niż zakładaliśmy. A zakładaliśmy, że będzie chodzić świetnie…

Przez lata prowadził internetowy magazyn tyskiego środowiska gier fabularnych Erpegowiec, współpracował z kilkoma serwisami internetowymi. Razem z poznanym na studiach Multidejem zakładał najprężniejszy swego czasu serwis poświęcony Neuroshimie pod patronatem Moorhold.net. Na pewien czas odłożył RPG, aby bez pamięci poświęcić się grom planszowym – został stałym współpracownikiem Świata Gier Planszowych. Tyszanin, rocznik 1980, z grami fabularnymi związany od piętnastego roku życia. Ulubione systemy: Neuroshima, Pendragon, Zew Cthulhu, Warhammer.

W grach najbardziej cenię opowiadaną historię. Stronghold opowiada o wielkiej, epickiej batalii. To kawał świetnej fabuły. Cel osiągnąłem tworząc dwadzieścia stron reguł. Zombiaki opowiadają o dramatycznej obronie ludzi przed watahą zombich. To kawał naprawdę emocjonującej, przejmującej historii. Cel osiągnąłem tworząc dwie strony reguł.

Ktoś ma jeszcze jakieś pytania?

Strasznie jestem dumny z tego, że na tych kilkudziesięciu prostych kartach, że w tych prostych regułach udało się zakląć tyle klimatu i fabuły. Trafiony Zombiak cofa się pole do tyłu, ale jak zombi idą zgrają, to się nie cofają. I bum, dzieki tej prostej regule na planszy pojawiają się hordy zombich. Zombiak idzie w każdej turze, ale tylko do przodu, nie potrafi skręcać. I bum, dzieki tej prostej regule na planszy widzimy bezwolną, otępiałą grupę zombich. Zombiak ma określoną wytrzymałość na strzały. I bum, na planszy widzimy coraz bardziej poszatkowaną, poranioną, ale nieuchronnie zbliżającą się ścianę zombich.

To jest kilka prostych reguł. Razem stworzyły coś plastycznego, działającego na wyobraźnię, sprawiły, że na stołach graczy w całej Polsce suną do przody dziesiątki zombich. A obrońcy strzelają, rzucają grantami, stawiają zapory, pułapki, wytaczają beczki z paliwem.

Proste reguły. Barwna historia.

Z perspektywy lat, z perspektywy faktu, że Zombiaki doczekały się pięciu bodaj dodruków myślę, że to najlepszy polski filler, najlepsza spośród krótkich, prostych gier, do których człowiek z chęcią siada, gdy ma kwadrans czy pół godzinki czasu w oczekiwaniu na poważniejszą zabawę.

Te osiemdziesiąt kart, idealnie mieszczące się do kieszeni bojówek czy kurtki, idealnie nadające się do zabrania do pociągu, wycieczki w góry, na wakacje dało ludziom kupę zabawy. W ciągu tych kilku lat, od kiedy gra jest na rynku, dochodziły mnie najprzeróżniejsze sygnały od znajomych, którzy widzieli zombiaki w najdziwniejszych miejscach. SMS od brata: „Siedzę w Macu w Krakowie. Jakaś para obok tnie w Zombiaki.” to jeden z wielu przykładów. Zresztą Zombiaki podbijały serca też mniej lub bardziej doświadczonych fanów gier – swego czasu mocno zdębiałem czytając recenzję Russa Williamsa z serwisu BGG, który w pierwszym akapicie tekstu zarzekał się, że nie przepada za karciankami, ani za zombimi, a w kolejnych pięciu przekonywał, że zagrywa się w Zombiaki i że w życiu nie spodziewał się, że taka niepozorna gra może dać mu tyle frajdy. Zombiaki ciepło wspominane były też na stronie Fortress Ameritrash, jednej z ważniejszych stron poświęconych grom ameritrashowym (gry o bardzo silnym klimacie i fabule), spotkały się też z świetnym przyjęciem wydawców – dwa lata temu ukazała się edycja niemiecka, na ten rok planowana jest edycja brytyjska oraz francuska. Komu tą prostą grę pokazać, zaraz łapie bakcyla.

Pierwsze Zombiaki ukazały się siedem lat temu. Kawał czasu temu. Kiedy je tworzyłem nie było sklepu rebel.pl, nie było strony gry-planszowe.pl, Pancho siedział i ciął w gry fabularne. Dziś, po całej planszowej rewolucji – do której pierwsze Zombiaki na pewno się przyczyniły – szykujemy sequel, Zombiaki2: Atak na Moskwę. I tak jak przed laty, wierzę że kupa ludzi będzie miała z Zombiakami frajdę, bo choć mijają lata, to wciąż dobra, ociekająca fabułą gra.

Strasznie z tej gry jestem dumny. Naprawdę.

Mały John skorzystał z GLIZDY i oto co ciekawego znalazł…