Wojciech Doraczyński, Rafał Szyma

Dziupla
Wiesz, jak się nazywa bryka Carycy – dokładnie ta, którą wozi się po mieście? To jest pancerny Rolls Royce, arystokracja wśród samochodów. Ok –  przynajmniej ma na masce odpowiedniego złotego ludzika, wyglancowaną karoserię, a stalowe substytuty szyb wylakierowano na błysk, żeby nie kapały rdzą. A wiesz, kto dla niej takie cacko zmontował? Ha! A ja wiem – to Martinez, stary pierdziel, który rozłożył się ze swoją Dziuplą, znaczy się knajpo-warsztato-fabryczko-sklepem i robi sobie markę, a Stirnerowi konkurencję w branży moto.
Dziupla to prawie że osobna wspólnota na skraju terytorium Donny. Składa się na nią dobra trzydziestka osób – różnej maści macherów, dzięki którym to, co ma cztery koła, jeździ, zasysa paliwo i pierdzi spalinami. Sam Martinez jest ździebeczko popierdzielony na punkcie wozów – to jeden z tych gości, który nie wypuści bryki, jeśli nie jest – jego zdaniem – doskonała. Nie wierzysz? Powiem ci tak – koleś ma prawe łapsko całkiem sztuczne, wmontowane przez chłopaków z Navarro, z zestawem narzędzi zamiast paluchów. Wygląda toto topornie i raczej nie służy do pieszczot, a co najlepsze – ponoć nie wynika z rany albo nieszczęśliwego wypadku. Gość sam przyszedł do gildiarzy z workiem dolców i hasłem „Zróbcie coś, bo mnie krew zaleje, jak jeszcze raz zapodzieję gdzieś śrubokręt”. No to mu zrobili łapsko ze śrubokrętem, spawareczką, latarką i młotkiem na grzbiecie dłoni. Trzeba mieć pasję, człowieku.
Czemu opowiadam ci o Dziupli? No raz, że może będziesz chciał zamienić górę gambli na naprawdę godny zaufania sprzęt. Dwa – to dobre miejsce dla monterów z pilną potrzebą podszkolenia się w swoim fachu. Wprawdzie to nieładnie przychodzić tylko na chwilę i spieprzać, jak tylko się coś podłapie, ale Martinez czasem idzie na taki układ, jeśli przybysz wnosi ze sobą coś fajnego. Wiesz: jakbyś był na przykład specem od bojlerów, to w zamian za kurs serwisanta on podszkoliłby cię w silnikach spalinowych. Zawsze to lepszy układ niż dożywotnie kiblowanie w gildiach, które speców traktują raczej jak własność. No i trzecia sprawa: Martinez to dobra furtka do grubych ryb, jeśli musisz dotrzeć do nich na skróty. Może nie grywa z Collinsem w golfa na szczycie Stalowego Domu, ale regularna gadka-szmatka z Carycą już wchodzi w grę. Dobry cwaniak albo bystry monter umiałby to obrócić na swoją korzyść.

Wojciech Doraczyński
Hrabstwo Hatwicka
Jeremy Hatwick to pieprzona chodząca legenda. Człowiek, który w cieniu atomowych grzybów stworzył „hrabstwo,” jak mówią,  pierwszą nowojorską enklawę. Hatwick potrafił przeciwstawić się gangom, potrafił wraz z Mary Ann Valery zjednoczyć wszystkich good guys&girls w Kongresie, który miał się stać rządem Nowego Jorku. Tę partię wygrał Collins – Hatwick dostał silnego kopa i od tej pory nie wyściubił już nosa z północnego Manhattanu. Hrabstwo rozwijało się nie niepokojone przez nikogo.
Z tą legendą, to było bez złośliwości, Hatwick ma naprawdę ważne zasługi. To łebski gość, mimo tego, że przed wojną był zwykłym spawaczem. Gdybyś jednak miał szansę z nim porozmawiać, zdziwiłbyś się. Facet jest już sędziwy. Nie jest trzęsącym się staruszkiem, ale lata odcisnęły na nim swoje piętno. Nie trzyma mocno sterów władzy. Na szczęście wspólnota, którą stworzył działa świetnie, nawet bez silnych rządów. Działająca przy Hatwicku Rada zajmuje się najważniejszymi sprawami i rozsądza spory w hrabstwie. Straż pilnuje porządku i broni ludzi przed bandytami, często współpracując wojskiem i Departamentami – może za wyjątkiem Trzeciego, faszyści w czarnych pancerzach są tutaj mocno nielubiani. Członkowie wspólnoty nie są zbyt zamożni, ale nie cierpią głodu. Ich dzieci uczą się w szkole. Życie w hrabstwie jest całkiem znośne.
Warto zauważyć, że hrabstwo Hatwicka, w przeciwieństwie do większości enklaw, było dość przychylnie nastawione do przybyszów spoza miasta. To była mądra polityka. Ludzie spoza Nowego Jorku przynosili nowe umiejętności i pomysły, pomagające przeżyć w postnuklearnym świecie. We wspólnocie jest bardzo liczna grupa Indiańców, która nawet w Nowym Jorku nie zrezygnowała ze swoich plemiennych obyczajów. To z nich wywodzi się Masticator, a także Cochise, jeden z członków Rady, a przy okazji łowca, który wielokrotnie penetrował Bronx. Gość potrafi sobie radzić w tak niebezpiecznych warunkach.
Jakbyś nie zgadł – wielu ludzi w rządzie pamięta, że Hatwick był kiedyś groźnym przeciwnikiem starego Collinsa. Drugi Departament regularnie śle w szeregi członków hrabstwa swoich agentów, a odkąd na tapetę wypłynęła sprawa Obrońców, Hatwick stał się głównym podejrzanym. Pomimo wysiłków, Drugi Departament uzyskał niewiele informacji, co strasznie irytuje Wildhive’a. Irytacja tego gościa może mieć opłakane następstwa. Stary Collins nie chciał robić krzywdy Hatwickowi – chyba go trochę szanował – ale młody już może nie mieć takich oporów, szczególnie jeśli szef Drugiego zacznie mu wiercić dziurę w tyłku.
Nawiasem mówiąc hrabstwo Hatwicka nie ma nic wspólnego z Obrońcami. Szefowie Obrońców wiedzieli dobrze, iż Hatwick jest osobą podejrzaną i nie próbowali werbować ani jego, ani jego współpracowników. To mogłoby się skończyć totalną dekonspiracją.
Co, ziomuś, myślisz, że to tyle? Że hrabstwo to kolejna, nieciekawa wspólnota, którą nie warto się zajmować. Nie wierć się tak z nudów, nie dotarliśmy jeszcze do najważniejszej sprawy.
Mówiłem ci już, że Hatwick zawsze chętnie przyjmował przybyszy. Dzięki temu do wspólnoty przeniknęli bardzo nietypowi przybysze. Przybysze z Sharrash.
Duże miasto, dużo fantów, dużo podziemnych tuneli – Nowy Jork musiał przyciągnąć szczury. Choć w plątaninie korytarzy można się łatwo ukryć, futrzaki nie mogły skutecznie przeczesywać całego miasta. Potrzebna była pomoc z powierzchni. Wtedy to postanowiono wysłać do Nowego Jorku kilku ludzi wychowanych w Sharrash. Pomysł okazał się hitem sezonu. Ludzie z Sharrash przeniknęli do hrabstwa, zajmując nawet silną pozycję w Radzie. Potrafili pokierować Hatwickiem, tak aby realizował ich zamiary. Pomagali swoim futrzanym towarzyszom, organizowali handel, mieszali szyki Trzeciemu Departamentowi. Dzięki nadnaturalnej wręcz empatii ludzie z Sharrash wyeliminowali swoich przeciwników, ze szpiegami Drugiego Departamentu na czele. W obecnej chwili hrabstwo służy szczurom. Nikt nie odkrył mistyfikacji, gdyż dotychczas cele Sharrash i cele gółu mieszkańców hrabstwa nie były ze sobą sprzeczne. Jeżeli dojdzie do konfliktu interesów, sytuacja może zrobić się gorąca. Tym bardziej, że wielu ludzi z Sharrash, żyło na tyle długo poza szczurzą kolonią, by rozwinąć własną, indywidualną osobowość. W wypadku kłopotów, nie ma gwarancji, że będą lojalni wobec stada.
Hrabstwo to ostania zamieszkana dzielnica na północnym Manhattanie. Tutaj kończy się też linia kolejki. Północny skrawek wyspy to pustkowie, w zasadzie uważane za część Bronxu – dotarła tam fala uderzeniowa atomówki. Mieszka tam kilku pustelników, czasem pojawia się jakiś patrol, a na mapach ten teren jest wciąż w granicach czerwonej strefy. Ale nikt tam nie zagląda i ty też nie powinieneś, ziomek.

Przypominamy, że tylko do czwartku trwa konkurs dla fanów Neuroshimy Hex - jego zadanie polega na wymyśleniu jednego scenariusza rozgrywki do gry Neuroshima Hex. Do wygrania Stalowa Policja z autografem Michała Oracza! Wszystkie informacje znajdziecie na stronie konkursu!

Jak w każdy ostatni piątek miesiąca zespół autorów tworzących Gwiezdnego Pirata z olbrzymią radością i dumą oddaje w Wasze ręce kolejne kilkadziesiąt stron artykułów o grach fabularnych i planszowych. W imieniu całej redakcji życzę udanej lektury – to naprawdę kawał świetnego numeru! Styczniowy Gwiezdny Pirat do pobrania tu! Zapraszam do komentowania artykułów!

Czas na rozstrzygnięcie konkursu na lokację do Neuroshimy Tactics. Nadeszło wiele bardzo ciekawych prac i decyzja nie była łatwa. Ostatecznie po dłuższej dyskusji zdecydowaliśmy przyznać pierwsze miejsce Olkowi Tukajowi, za lokację „Maszt flagowy„. Olek otrzymuje od nas blister Bohatera oraz badge wybranej frakcji.  Nagrodę za drugie miejsce – zestaw Neuroshimowych kości i badge – otrzymuje…

Zygmunt „Elmin” Gałgan za lokację „Elektromagnes”. Ponadto postanowiliśmy wyróżnić następujące prace:

„Niewybuch” (Michał Kucharski) oraz „Niewypał” (Zygmunta Gałgan) – dwa niezależne ale bardzo podobne i ciekawe pomysły.

„Terminal dostępowy/działko automatyczne (Arkadiusz Grzeszczak)

„Dźwig” (Olek Tukaj)

„Dystrybutor paliwa” (Arkadiusz Ciesielski)

Autorzy wyróżnionych prac otrzymają badge wybranej przez siebie tacticsowej frakcji.

Ponadto wszystkie nagrodzone prace zostaną przetestowane i po ewentualnym dopracowaniu zasad mechanicznych dołączone do oficjalnych lokacji NST umieszczanych w blisterach. Każda lokacja będzie również opisana imieniem i nazwiskiem autora.

Wszystkich nagrodzonych prosimy o kontakt na nst@wydawnictwoportal.pl. Gratulujemy!

W każdy czwartek prezentujemy Wam fragmenty nadchodzącego numeru Gwiezdnego Pirata - dziś do sieci wyciekają materiały z działu Neuroshimy – zapraszam do lektury artykułu Pastwisko ćpunów autorstwa Pawła Ciesielskiego. Pełny dział NS i cały gorący Gwiezdny Pirat już tuż tuż, w ostatni piątek miesiąca…

Pastwisko ćpunów

Paweł Ciesielski

Nie mam żadnych dragów, już dawno rzuciłem. Chłopie, mieszkam w NJ, musiałem rzucić. Jeśli myślisz, że dożyłbym swojego wieku wciąż ćpając, to mało jeszcze wiesz o życiu dzieciaku. Widzę, że jesteś nowy w mieście to opowiem ci jak to u nas jest w tym temacie. Dragów nie ma, to fakt. Kiedyś mówiono na to „susza”. Policja zamknęła kilku dilerów, jeden z nich podkablował dostawcę i na osiedlu lub nawet w całym mieście była „susza”. Jeśli trzymać się tego meteorologicznego porównania, to w nowym Nowym Jorku jest jak na pustyni. Ciężko tu o dragi, cholernie ciężko, masz rację. Czasem co prawda zdarza się, że będący na skraju wyczerpania wędrowca dociera do oazy i jeśli jest w stanie oddać wszystko co ma za szklankę wody… odbiegam od tematu, ale porównanie jest trafne. Dragów w NJ jest jak wody na pustyni, a jeśli wiesz, ze ktoś ich potrzebuje do życia, a ty masz wystarczająco skurwysyństwa we krwi, żeby handlować tym świństwem, to za działkę czegokolwiek psychoaktywnego możesz żądać dwudziestokrotności ceny jaką mają, dajmy na to, w Detroit. Niewielka dostępność i windowanie cen stwarza sytuację, przez którą ćpuny z wielkiego miasta są jeszcze bardziej zdegenerowane niż w jakimkolwiek innym zakątku zasranych stanów. Wezmą wszystko, żeby tylko odlecieć. Kwas, kompot, tornado… nieistotne której substancji potrzebuje organizm, bo tak naprawdę najważniejsze jest, by to umysłowi dostarczyć tego, czego chce. A umysł narkomana pragnie tylko jednego: odjazdu. Znasz to, co nie? Pewnie widziałeś kiedyś heroinistę na głodzie i wiesz, że jeśli nie ma jak dać sobie w żyłę, to chętnie walnie pół litra spirytusu, żeby tylko stracić przytomność i nie czuć jak nałóg trawi mu trzewia. Żeby poczuć odjazd, choćby niewielki, ćpuny zrobią wszystko. Nawet klej do tapet osiąga tutaj tak niewyobrażalne ceny, że jeśli planowałeś remont mieszkania, to lepiej zainwestuj w panele. Jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma. Narkusy potrzebują substytutów, a świat w którym żyjemy jest na tyle popieprzony, by naturalnie zapełnić powstałą niszę rynkową. Lepiej zamiast wypytywać o dragi napij się piwa, może zrobi ci się lepiej. Ale jeśli jesteś w kropce i czujesz że umrzesz bez kolejnej działki, że nie wytrzymasz bez czegokolwiek co da ci odjazd, to posłuchaj:

Miejsce o którym chcę ci opowiedzieć nazywane jest Pastwiskiem. Znajduje się na zrujnowanych obrzeżach miasta, na terenach, które przed wojną były silnie uprzemysłowioną dzielnicą fabryczną. Teraz to tylko pokryte kurzem cmentarzysko dźwigów i przerdzewiałych betoniarek, leżących między zmurszałymi gruzami. Opuszczone hale produkcyjne obserwują martwą okolicę okiem powybijanych szyb, pod nogami chrzęści szkło i ciągle należy uważać, by nie uderzyć się w głowę przechodząc przez korytarz zawalonych ścian i poprzewracanych latarni, utrzymujących się w górze tylko na zasadzie domku z kart. Tonące w głębokiej ciszy ruiny fabryk ciągną się kilometrami tworząc jednostajny, betonowy labirynt. Na szczęście drogę do Pastwiska wskazać ci może każdy napotkany szczur czy kloszard, jeśli tylko rzucisz mu dobry gambel. Szczerze mówiąc, bez tego raczej trudno byłoby tam trafić. Nie dobywają się stamtąd żadne szczególne odgłosy, nie palą się światła, a podobnych wizualnie miejsc jest w tej okolicy kilkadziesiąt.

Pastwisko to ogromne pole asfaltu, które przed wojną służyło prawdopodobnie jako parking dla tirów przy jednym z większych centrów logistycznych. Przez szczeliny w popękanym podłożu przebija się trawa i karłowate drzewa, które z uporem hegemona kruszą korzeniami parkingowy asfalt. W powstałych w ten sposób zagłębieniach i nierównościach zbiera się brudna woda, służąca za wodopój. Gdzieniegdzie poustawiane są koksowniki z węglem i to głównie przy nich wypasają się narkomani. Tak, wypasają. Jak bydło. Przebywających tam ludzi ocenić można już po pierwszym spojrzeniu – podarte łachmany wiszą luźno na ich wychudzonych ciałach, mają zniszczone zęby i oczy tak przekrwione, że pewnie świecą w ciemności. Na rękach większości z nich dojrzeć można blizny po ukłuciach igieł, ale mimo to na ziemi próżno szukać zużytych strzykawek, niedopalonych jointów, czy nawet potłuczonego szkła po butelkach. Pastwisko to substytut dla narkotyków, tutaj nie trzeba ćpać by odlecieć. Umysł dostanie to czego pragnie, będziesz miał ten swój „odjazd”, a nie wydasz ani centa na prochy. Raj? Nie, nie, posłuchaj dalej:

Jeśli chciałbyś dowiedzieć się o co chodzi, to zapomnij o pytaniu miejscowych. Nikt ci nie odpowie, to wraki ludzi. Jest ich tam na tym przeklętym parkingu zazwyczaj kilkudziesięciu. Siedzą opatuleni kocami wpatrując się martwo w dal, lub stoją przy koksownikach i bez słowa kołyszą się na boki przez cały dzień. Potrafią stać tak godzinami.. Spojrzenia mają nieobecne, tak samo puste i szare jak ruiny okolicznych budynków. Prawie się nie poruszają. Wyglądają niczym mnisi pogrążeni w medytacji, chociaż bliżej im do bydła sterczących bezmyślnie na polu. Kiedyś próbowałem zagadać do jednego, stanąłem naprzeciwko i spytałem co tu się dzieje. Nie odpowiedział mi, ba, nawet na mnie nie spojrzał, zupełnie jakby mnie nie zauważył. Stał jak słup soli z lekko otwartą gębą i opuszczonymi luźno rękoma. Wrzasnąłem na niego, ale nic to nie pomogło. Dostał więc w twarz z otwartej dłoni. Nawet nie mrugnął, odszedł tylko dwa kroki w bok i znów stanął jak wryty. Obserwowałem go jeszcze jakiś czas, aż do momentu, kiedy bez ostrzeżenia padł na ziemię tak jak stał. Chyba poszedł spać, bo następnego dnia znowu kołysał się dokładnie w tym samym miejscu.

Ludzie gadają, że na Pastwisku można odlecieć bez przyjmowania żadnych substancji psychoaktywnych. Wystarczy tylko mocno chcieć i uwierzyć w moc tego miejsca… Też uważam, że to głupie, ale wszyscy, którym udało się stamtąd wyrwać opisują wrażenia tak samo. Podobno po jakimś czasie zaczynasz słyszeć odległą, cichą muzykę, która wciąga umysł w wir psychodelicznych myśli. Potem czujesz lekkie mrowienie na całym ciele, zamieniające się w błogie ciepło. Następnie przed oczami pojawiają się różnokolorowe światła, a muzyka staje się bliższa i zaczyna formować się w rozpoznawalne głosy. Światła wtedy tańczą i mrugają. Zbliżają się do ciebie zataczając coraz węższe kręgi. Pulsują jaskrawym, oślepiającym blaskiem tuż przed samymi oczami… aż w końcu porywają świadomość w długą podróż, podczas której świat realny jest całkowicie nieobecny, a ten nierealny to jedyne w co wierzysz. Znikają ból i głód, wszystkie troski i przyziemne potrzeby odchodzą w zapomnienie. Sikasz i srasz pod siebie, ale jest ci błogo i przyjemnie. A co najważniejsze nie potrzebujesz żadnych innych narkotyków.

Niektóre wizje potrafią trzymać nawet przez całą dobę, inne trwają ledwie kilkanaście minut, ale wszystkie są tak samo uzależniające. Już po jednym „popasie” będziesz tęsknił za kolejnym, będzie ciągnąć cię, by wrócić w to miejsce i dać się porwać światłom jeszcze jeden, ten jeden „ostatni” raz. Prawdopodobnie zrobisz to i przepadniesz na zawsze, bo uzależnienie jest silniejsze niż możesz sobie wyobrazić, a do tego nie trzeba robić nic, by dostać kolejną dawkę narkotyku. Wystarczy zostać na parkingu i wsłuchiwać się w ciszę ruin tak długo, aż gdzieś na skraju świadomości pojawi się ta odległa, cicha muzyka… W najlepszym wypadku, jeśli oczywiście dysponujesz wyjątkowo silną wolą, dasz radę odejść po pierwszym razie, ale bądź pewien, że światła powracać będą do ciebie w snach przez resztę twojego życia. Nie wiem czy to wszystko prawda, mnie nie wzięło. Słyszałem to od kolesia, który po jednym razie stwierdził, że to dla niego zbyt mocne przeżycie i woli swoje stosunkowo bezpieczne uzależnienie od heroiny niż tą psychodelię. Nie wiem czy opowieści o wizjach i uzależnieniu to prawda, ale faktem jest, że to miejsce istnieje. Byłem tam, widziałem tych ludzi z wyłączonymi mózgami, stojących w miejscu całymi godzinami, jak jakieś zombie. Widziałem też martwe ciała leżące pośród nich. Prawdopodobnie ofiary Pastwiska, które zapomniały nawet o jedzeniu i padły z głodu, stając się pożywieniem dla szczurów, których pełno w tym strasznym miejscu. Widziałem też jak jedna z tamtejszych narkomanek wpadła w szał, gdy zbyt długo nie nachodziła jej kolejna wizja. Zaatakowała swoich pobratymców, którzy nawet nie reagowali kiedy dusiła ich, gryzła i okładała na oślep. To nie dla mnie, więcej się tam nie pcham. Wolałem rzucić nałogi.

A co na to prezydent i policja? Jak na razie pasuje im istnienie tego miejsca, bo każdy kolejny ćpun, który przeniesie się na Pastwisko zmniejsza rynek zbytu na narkotyki w mieście, co może w przyszłości pomóc wyplenić nielegalny handel dragami. Mafia też na razie nie reaguje, bo miejsce jest wciąż zbyt mało popularne, by realnie zmniejszyć ich zyski, ale słyszałem, że w przyszłości planują obstawić Pastwisko swoimi żołnierzami i pobierać wysoką opłatę za wstęp. Tak to wygląda od strony politycznej, natomiast ze strony naukowej to powiem ci, że cholera wie co tam się dzieje. Nie znam się na tym, ale tak jak mówię, może to tylko jedna wielka mistyfikacja i w ogóle nie ma żadnych wizji, a to bezmyślne bydło, to po prostu obłąkani szaleńcy? Może tak, a może nie. Równie dobrze Pastwisko może być kolejną akcja molocha, mającą na celu zdegenerowanie naszego gatunku, podobnie jak tornado? A może to Posterunek testuje tam jakąś broń, którą planuje w przyszłości wykorzystać przeciw Borgo? Może robi to w porozumieniu z prezydentem? A może ta muzyka, którą słyszy się na początku wizji jest prawdziwa i tak psychodeliczna, że robi ze zmysłów kogel-mogel, a puszczana jest na granicy słyszalności przez jakiegoś szaleńca? Może w tamtym miejscu z kanałów ulatnia się jakieś chemiczne, silnie psychoaktywne gówno? Może rośliny, które wyrosły tam między popękanym asfaltem, mają trujące pyłki? Może to szczury przenoszą jakąś chorobę powodującą majaki?

Nie wiem jak wyjaśnić zjawisko Pastwiska i chyba nie chce wiedzieć. Jak na razie nie zależy na tym też nikomu o kim bym słyszał, chociaż to akurat może się zmienić. Ostatnio doszły mnie słuchy, że ktoś w Detroit założył biuro podróży, które specjalizuje się w organizowaniu wycieczek Pastwisko All Inclusive, a w Salt Lake już tworzy się grupa, która uważa ten zrujnowany parking za święte miejsce, bo ktoś w swojej wizji zobaczył tam płonący krzak. Nie pytaj, nie wiem o co chodzi, ale tylko czekam aż zorganizują tu pielgrzymkę. Ktoś pewnie w końcu zainteresuje się też wyekstrahowaniem aktywnego czynnika, jakikolwiek by on nie był, w celu sprzedaży na innych rynkach. Mówię ci, o Pastwisku Ćpunów będzie jeszcze głośno, zwłaszcza, że podobno jedna z tamtejszych lasek, to córka jakiegoś ważniaka. A ty lepiej trzymaj się z daleka, polubiłem cie, nie chciałbym, żebyś skończył z galaretką zamiast mózgu.

Najnowszy, 19. dodatek do Neuroshimy trafił do drukarni. Premiera dodatku odbędzie się w przyszłym tygodniu. Z tej okazji mamy dla Was dwie dobre wiadomości. Po pierwsze strona Nowego Jorku zyskała sporo nowych informacji o dodatku. Po drugie dziś rusza oferta przedsprzedaży dodatku – oferta szczególnie interesująca, bowiem do zamknięcia przedsprzedaży, czyli do poniedziałku dokładamy do każdego zamówienia bonus…

…na wszystkich, którzy skorzystają z oferty przedsprzedaży czeka miły prezent – plakietka Nowego Jorku. Idealna sprawa do przypięcia do plecaka, czy kurtki. Przedsprzedaż dodatku z bonusem prowadzi nasz dystrybutor, firma Rebel. Zapraszamy do zakupów!

Dziś do sprzedaży trafiły nowe wzory Punków z Hegemoni, na czele z naszą słodką Jenny! Wszystkich fanów Neuroshimy Tactics zachęcamy do zakupów – można je kupić w sklepie Rebel oraz w dowolnym dobrym sklepie z grami! Życzymy udanych rozgrywek w nowymi modelami! A poniżej? Galeria w full kolor, czyli prezentacja tego co Adrian Tyrakowski zrobił z tymi modelami!

Galeria Punki 2

Zapraszamy do lektury felietonu Ignacego Trzewiczka opowiadającego o stresujących tygodniach podczas testów Stalowej Policji i dramatycznych chwilach, które miały miejsce na przełomie grudnia i stycznia, kiedy wyniki testów były coraz bardziej niepokojące…

Gdzieś na początku stycznia puściły mi nerwy. Stalowa Policja robiła nieprawdopodobną rzeź na stole w biurze Portalu. Wygrywała większość bitew. Widzicie, to nawet nie było tak, że ona wygrywała wszystkie bitwy. Ona robiła miazgę. Raz za razem. Arkusze wyników z przełomu grudnia i stycznia kryją takie wyniki jak 17:0, 12:0, 13:1, a nawet 7:-4

Dzień kiedy mieliśmy zamknąć testy i zacząć przygotowywać pliki do druku zbliżał się nieuchronnie, a armia zachowywała się absurdalnie. W końcu nie wytrzymałem. Zadzwoniłem do Michała Oracza.

„Michał, przyjedź do Firmy. Musimy osłabić Stalową policję. To co się dzieje jest kpiną z balansu.” – Michał od stycznia 2011 nie pracuje już w Portalu, więc jeśli chcemy coś mieszać przy Neuroshimie Hex to musimy ściągać go do Firmy. Zapowiadało się, że musimy mieszać i to bardzo. Michał musiał przyjechać. Dwie godziny później stanął w drzwiach redakcji.

„Michał, armia jest niezbalansowana. Mam tu cały plik wyników – wygląda to bardzo źle.” powitałem go szybko i od razu na temat.

Michał wziął wydruk. Obejrzał. Pokiwał głową.

„Źle gracie.”

Zrobiłem wielkie oczy.

„Co?!”

„Armia jest zbalansowana. Źle gracie. Kto tu pilnuje reguł podczas testów?”

„Maciek.”

Michał usiadł z nim i zaczął go odpytywać z reguł. Jak na egzaminie. Wyciągał z rękawa coraz to dziwniejsze sytuacje i pytał jak je należy zinterpretować. Czegoś takiego jeszcze w Portalu nie widziałem. Sytuacja była kuriozalna.

Maciek zdał test. Odpowiedział na wszystkie pytania. Michał zaprosił go do gry.

„Pokaż jak gracie tą Stalową Policją.”

Michał wziął Hegemonię. Wlał z marszu Stalowej Policji. Zagrali jeszcze raz. Wlał Stalowej Policji po raz drugi. Zagrali trzeci raz. Wlał Stalowej Policji trzeci raz z rzędu.

„Armia jest zbalansowana. Nauczcie się grać.” powiedział i pojechał do domu.

***

Kilka dni później testy Stalowej Policji weszły w kolejny etap – rozesłaliśmy plik do najbardziej zaufanych i doświadczonych graczy Neuroshimy Hex w Polsce. Tych gości, którzy wygrywają turnieje. Tych, którzy jeżdżą na konwenty i organizują pokazy gry. Do największych maniaków NS HEX w kraju. Każdy z nich miał obowiązek codziennie przesyłać pakiet wyników wraz z opisem partii. Wyniki trafiały do Michała Oracza, a kopia leciała do mnie. Oglądałem je. Włos jeżył mi się na głowie.

Stalowa Policja nokautowała. Wyniki były przerażające. Byliśmy na 3 tygodnie przed terminem zamknięcia testów, a armia nie miała zupełnie nic wspólnego z balansem. Wygrywała wszystkie bitwy.

W tych dniach praktycznie codziennie dzwoniłem do Michała.

„Michał, dostałeś najnowszy plik wyników? Osłabmy tą armię, co? Wprowadź kilka zmian, proszę.”

„Muszą nauczyć się przeciwko niej grać. Jest zbalansowana. Nic nie zmieniaj.”

Zostały 3 tygodnie. Byłem bliski zawału.

***

Widzieliście Moneyball? Jest w nim ta niezwykła scena, gdy Brad Pitt, menadżer Oakland Athletics trafia wraz ze swym asystentem na dywanik do prezesa klubu. Wyniki drużyny są katastrofalne, Oakland przegrało osiemnaście meczów z rzędu. Są na ostatnim miejscu w tabeli. Prezes pyta co dalej.

„Szacujemy, że zaczniemy wygrywać w połowie sezonu.”

„Słucham?”

„Zespół zacznie wygrywać w połowie lipca. Zakwalifikujemy się do play off. Proszę nam zaufać.”

Właśnie przegrali osiemnasty mecz z rzędu. Proszę nam zaufać. Mają tupet.

***

To było kilkanaście dni temu. Dwa tygodnie przed godziną zero. Po weekendzie odebrałem kolejną dużą partię wyników od testerów. Zrezygnowany rzuciłem na nie okiem. I natychmiast, natychmiast złapałem za słuchawkę.

„Widziałeś wyniki?!” niemal wykrzyczałem do słuchawki.

„Nauczyli się grać.” spokojnie odparł Michał.

Skubaniec miał rację. Od samego początku wiedział co będzie.

„Nauczyli się grać.” odparłem i pokiwałem głową. „Nauczyli się grać…”

W tej historii to Michałowi przypadła rola Brada Pitta. Ja jestem tylko tym prezesem, który wytrzymał ciśnienie i nie zaczął gmerać w zespole…

]]> http://www.wydawnictwoportal.pl/2012/01/poniedzialek-z-planszowkami-czyli-co-brad-pitt-ma-wspolnego-z-ns-hex/feed/ 6